what about mr. Burrgundy

Acropolis - Nike temple

Acropolis – Nike temple

In Nederland hechten de mensen er sterk aan dat iedereen een gewoon burger is in een koninkrijk dat maar zoveel als het mogelijk is de functie van een republiek vertegenwoordigt. Wie de indruk wekt af te wijken van deze landsaard wordt met wantrouwen en kritiek bejegent en zijn lot is als dat der velen die eindigden in een situatie van maatschappelijke opspraak en juridische aanklacht, waarvan dikwijls de uitkomst reeds bij voorbaat vaststaat. Meer en anders dan hetgeen bekend wordt gemaakt en wordt veronderstelt en toegeschreven aan ons koninklijk huis en de leden ervan wordt doorgaans niet erg gewaardeerd aan maatschappelijke waarde op grond van de familieafkomst en ook is het zo, dat behalve de diverse koninklijke omderscheidingen er aan een  kultuur vergelijkbaar met de waarde die er in de landen om ons heen gehecht wordt aan een adellijke titel niet bestaat. Ik acht dit zowel een betrekkelijk antwoord in het maatschappelijk en historisch perspectief dat de Nederlandse samenleving zo graag zou willen behouden als een wat verarmd begrip van de betekenis van wat een naam is in datzelfde perspectief.

Wat zou ik dan willen of menen te moeten aangeven met de diverse interpretaties die ik voer aangaande mijn eigen namen, een naam welke ik in een eerste zinsverband van persoonlijk standpunt slechts kan beschrijven als afkomstig van die ons met zijn Naam vertegenwoordigt in een godsdienstig verband dat voor elke Nederlander betekenis heeft en bekendheid. Want hoewel ik er een weerstand tegen heb het eigen aanzien te verheffen tot een positie meer dan anderen en in een normale relatie tot mijn werkelijke wereld verantwoord, wordt al evenzeer van mij verlangd mij op dit gebied al is het maar uit te spreken en feitelijk bestaat de aandrang, die op mij werd uitgeoefend dat ik in de de samenleving een plaats wil innemen die passend wordt geacht en dringend gewenst, nog altijd. Voorbijgaande aan alle andere bedenkingen en redenen in dit motief van een samenleving die zoekt naar nieuwe waarden en belangen kan ik de mensen die dit ten zeerste aangaat in een persoonlijke zin geruststellen: ik heb geen gedachtenleven ontvangen dat de betekenis die er mogelijk is in een mij toekomend persoonlijk opzicht slechts wil laten bij de idee, de formulering van de wetenschap en en de verbeelding in de kunstwereld, en van de schilderstijl van het Spaanse schiereiland heb ik ook geen affiniteit toebedeeld gekregen.

Ik heb de indruk dat ik ter toelichting van wat er op het ogenblik gaande is binnen ons land en de interpretaties in het buitenland dit onderwerp betreffende wat opener geacht wordt te mogen zijn en althans in het kader van een digitaal geschreven dokumentatie mijzelf en mijn afkomst in een perspectief van waarachtige getuigenis wat achtergrond dien te geven, dan hebben we dat maar alvast in huis, de realititeit ervan kunnen wij nog altijd nader bepalen en ik heb een gelukkige beleving dat mijn defaitisme als stemming wat mag plaatsmaken voor een optimisme ten aanzien van onze gezamelijke toekomst, terwijl ik er natuurlijk best wel de ambities op na mag houden die daarbij horen en betreffende deze wereld van politieke ambities aansluiting mag vinden bij die van anderen en bij wat er in de samenleving waar te nemen valt zonder dat daar een enquete voor nodig is. Mijn levenshouding is bepaald niet overeenkomstig die van een Bernard van Soubiroux en men mag van mij niet vertellen dat ik ondanks al die mooie dingen toch altijd eenvoudig van hart ben gebleven want dat is niet waar. Ik moet er slechts van getuigen voorafgaande aan de maatschappelijke waarheid in deze dingen dat mijn getuigenis de waarde heeft van de woorden uit het boek Jesaja in de regels:  ‘hij zal gevangenen bezoeken en hen die ziek zijn genezing brengen’ en ook ‘hij is vertrouwd met ziekte’ . Dat het begin van deze dingen gelegen was in de woorden van het boek van deze profeet: ‘Ik maakte hem ziek zonder reden’ staat voor mij vast, hoewel ik het gehele verband aan zinsbeleving niet zelf mag overzien. De eenvoudig gebleven christen voor wie bij ons ook een plaats is mag zich oriënteren in de woorden uit de brieven van de apostel Paulus: ‘onderzoekt alles en behoudt het goede’ en tot het besef komen dat een dergelijke zienswijze helaas in politiek opzicht wat met voorzichtigheid benaderd kan worden en dat wij niet meer leven in de historische periode waarin die brief geschreven is.

Ik heb in eerste antwoord als een begrijpen van mijn persoonlijke boodschap te kennen gekregen dat ik geroepen ben tot de vernieuwing van een verbond dat er altijd geweest is en er altijd  zal zijn, en tot steun en hulpe van die arm zijn van geest en vervolgd worden vanweg hun geloof. Het is nooit zo geweest dat de woorden van het evangelie rechtstreeks op de sociale realiteit betrekking hadden want wat voor de eeuwigheid geldig is, is dat niet in eenzelfde betekenis en vorm voor de tijdelijkheid van de samenleving en de staatkundige uitdrukkking die daaraan gegeven wordt. Wij allen moesten ons bewust worden van deze dingen, ik persoonlijk niet uitgezonderd, en wij zouden de kennis en de boodschap daarvan ontvangen wanneer de tijd daartoe gekomen was.  Maar getrouw aan de geschiedenis en de boodschap van die ons is voorgegaan in de waarheid van het evangelische schrift: ‘Uw koninkrijke kome’ , en de tijd daartoe is daarom altijd een toekomstige, die tijd is nu al evenzeer gekomen als dat dit ooit zo was en wat voorafging komt immer in een zin van een belofte voor later, een daarna in een ander perspectief, een toekomst die uiteindelijk zijn grond vindt in het heden van een geschiedenis die tot voltooiing is gekomen.

De tijd moge dan voor ons gekomen zijn om deze dingen beter te begrijpen, die tijd zal er voor elkeen altijd komen en het zou indruisen tegen de wetmatigheid van de heilsboodschap wanneer ik zou willen stellen dat aan de volledige geschiedenis van ons land in zijn relativiteit met andere naties nu een voltooiing zou kunnen worden toegekend want dat is bezijden die waarheid. Wanneer een mens zich van zichzelf bewust mag worden betekent dat niet dat ook anderen het recht daartoe hebben, en dat wij nu maar zouden moeten willen dat de worsteling die wij bij anderen waarnemen op hun persoonlijke tijdelijkheid  hun antwoord zou vinden in deze woorden, want er komen voor de Heer altijd weer nieuwe mensen in de wereld die hij zenden wil, en daarom is mijn aanzien niet belangrijker dan dat van anderen en kan ik een terughoudendheid in de sociale opvatting omtrent deze dingen  heel goed verdragen, maar men dient wel te begrijpen dat elk mens een leven  heeft dat ook een realiteit is en dat ik moet erkennen dat daarin verschillen mogelijk zijn naar rang en stand, betekenis en gradaties. De opvattingen in Nederland betreffende de gelijkheid naar rechtmatyig aanzien van alle burgers is uiteindelijk inproductief en in het nadeel van de voorspoed van ons land, en ook overigens in tegenspraak met de traditie. Het is niet onmogelijk te achten dat meer dan een eeuw aan vorstinnen heeft opgeleverd, behalve dat de kroon en ons land behouden zijn, de samenleving vergeten is hoe het was gesteld met een vorst als staatshoofd, en het zal zijn als in de tijdvan het aantreden van Edward VII, de zoon van koningin Victoria van Engeland, niemand weet meer hoe dat moet en de benodigde parafernalia zijn niet meer te vinden.

Een verstandig land creëert een structuur als een hof van Holland rondom degene die ik mag vertegenwordigen en niet in de vorm van een noodlijdende collectiviteit met aspecten van een wat esoterische beleving van de leden daarvan onderling. De Christus is ons dan ook geenszijns gekomen, hij speelde slechts een op hem goeddunkende en gepast wijze een rol, en doorgaans is hij dan door mededogen bewogen te achten. Maar dat Hij hem Petrus noemde die geheten was Simon had meer met mijn situatie van doen dan ik dat wel had begrepen en door de onderdrukking waaronder ik nog altijd te lijden heb dan wel wordt ingezien, en er was ook een tovenaar die Simon was geheten, terwijl ik  durf getuigen dat ik liever een belang wil genieten in Philip Morris dan een deelname beleven in de valse mystiek van de bekende pater Beurden, die met zijn betrekkingswanen zich alles toeëigent wat een gezonde economische ontwikkeling van ons land behoeven mag. Er bestaat in die rechtvaardig is van oordeel wel degelijk een verschil tussen wat kan en wat mag, en het recht is niet zozeer de gunst dan wel het vertrouwen. Die ons allen getrouw is zal niet aangezien worden als de geringste, want hij behoort niet tot wat de tijdelijkheid van elke christelijke opvatting er nu weer mee heeft gedaan, hoewel de Christus zeker beschouwd kan worden als een zoon die mild kon zijn in zijn oordeel blijkt zelfs uit de schrift dat hij een zekere gestrengheid had en  dit het juiste antwoord is om  voor zijn eigen boodschap op te komen, Jezus was bepaald geen therapeut of een acteur, en al evenmin een absolutist aan dienstbaarstellingen. Hetgeen met mij onder dwang van buitenaf  is geschied was een afdwaling van het persoonlijk principe en ik beschouw het als een aanslag op mijn leven, en nog altijd zijn er die menen dat ik slechts een bizarre vertoning ben voortkomende uit sodomie. Hoewel een vriendelijk man moet ik getuigen, dat er gewoonten zijn van het verbond dat Europa als zijn boodschap heeft ontvangen, waarvan de houder van het verbond schoon genoeg heeft gekregen, en dat het alles slechts was ontstaan vanuit een begrip van niet anders te kunnen. Dat er een Jerusalem is dat zijn profeten doodt is nimmer bedoeld als een uitspraak op grond van de wetten van Mozes maar heeft wel ingang gevonden in de overwegingen vanuit een slechte inborst van menigeen. Zichzelf rechtvaardigen door een ander te veroordelen, welnu, dat is een fenomeen van alle tijden. Met zijn  leugenachtigheid allen om de tuin leiden komt helaas vanzelf tot zijn beslag, want meer dan bestaande uit rationele overwegingen is de mens te beschouwen als een individu dat een hart heeft ook al is dat soms van steen.

Het is een tragische omstandigheid te heten voor onze toekomstige vorst dat het toenemend opportunisme in de samenleving het mij niet mogelijk maakt mij openlijk uit te spreken. Dat mijn boodschap evenzogoed voor vele eeuwen weer verborgen kan blijven kent bijna niemand als zijnde de verwachting, maar voor zijn land zijn leven in de waagschaal stellen wordt door de geschiedenis  minder wenselijk geacht. Ik kan mijn geheim ook blijven meedragen in mijn hart, dat is de vrijheid van mijn keuze.

looking down on treasury from Apollo temple site

looking down on treasury from Apollo temple site

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s