But do you accept the name I gave you onzce? David, he was the given one.

the-three-graces.jpg!Blog

Paul Delauney – les trois grâces

Hoewel men het niet zo van ons zou verwachten zijn er toch af en toe momenten dat het licht schijnt in de zin van een waarachtig beeld, waaraan men kracht en rede kan ontlenen, en wat het de zo gewenste realiteit betreft, daarvoor moet men dan maar bij de filosofie zoeken naar een neo-realisme en kan men ook kijken bij het cognitief-rationalisme, maar ik denk dat zoiets niet bij ons land erg hoort, voor het overige voel ik weinig voor verbeeldingen in een realistische opvatting, en het zogenoemde realisme heeft het nimmer kunnen brengen tot het niveau van een kunststroming, terwijl de kunstenaars die zich van die opvatting bedienen weinig kontakt met elkaar hebben.

Ooit waren wij in Rome binnen de muren van het Vaticaan, in een pelgrimshuis geheten ‘Borgo di Santo Spiritu’, en op mijn aanvraag van een audiëntie met Zijne Heiligheid Paus Paulus VI geschiedde als een antwoord dat De Heilige naderde tot die daar aan een tafeltje was gezeten in een verder kaal maar schoon vertrek en ik hoorde spreken in een alomvattend machtig woord ‘david’ , ‘schrijf op wat ik je ingeef’ geschiedde daarna als een antwoord op mijn vragen wat ik dan wel zou moeten verrichten. En sindsdien heb ik nimmer anders gedaan, hoewel ik moeite heb ondervonden met de betekenissen welke tot nu toe niet vanuit de ‘ selon l’écriture’ (Curie uitspraak 1976) bekend waren.

De jaren zijn voorbijgegaan maar de naam David is behouden gebleven hoewel ik hem zelden noem in verband met de naam van de Clemens die ik werd gedwongen en op een redelijke wijze verzocht om in het dagelijkse leven normaal te bezigen. Ik  had de indruk dat sommige mensen in het oude Rome elkaar de hand gaven en dan zeiden ‘clemens’. Uiteindelijk ben ik er nu meer toe geneigd een naam te erkennen die door de samenleving wordt gebruikt om een persoon mee aan te duiden en te weten over wie je het daarmee hebt.

In het algemeen verband van de betrokkenheid die er bestaat met de toek0mst van ons land ook in verhouding tot wat er in het buitenland van ons bekend is en mogelijk als een aanzet tot een buitenlandse politiek die hout zal snijden wil ik op het ogenblik denken aan de kerkleraar Clemens van Alexandrië, waarvan eveneens alweer te weinig bekend is om zelfs maar aan te geven in welke tijd of binnen welke historische periode hij leefde en werkte, maar de eerst aangeslotenen in de gemeenten van de Christus konden een zeer lang leven hebben. Het is ook al beter te begrijpen, dat wanneer de naam Joannes wordt genoemd het over Clemens gaat. Ik houd er ook een huisarchief op na.

De Clemens waar ik mij op baseer was een romeins senator die evenwel geacht werd het optreden van de man van Nazaret te volgen en het antwoord op de verwachtingen van de keizer van Rome zorgvuldig te begeleiden. En deze heeft zich natuurlijk naderhand ontdaan van zijn bezittingen en verplichtingen in Rome, en is naar zijn landgoederen in Griekenland vertrokken, alwaar hij een kring om zich heen verzamelde van filosofische en artistiek georiënteerde deelnemers in die wereld van dat Graeco-Romeinse denken.  Binnen dit gezelschap vertegenwoordigde hij in persoon het huis van David. Een denken dat het Huis Israels een volk betrof vond in die tijd geen ingang meer, zowel niet onder de uit Palestina afkomstige reizigers en geleerden  als zelfs niet onder de  synagogalen, en van de naam Joden had eigenlijk nog nooit iemand gehoord want die kwam pas als een onderscheidende benaming tot stand in de gemeenten van de metropool Alexandrië, dat in het geheel geen wijken kende en waar men gewoon was de bevolking in te delen naar hun oorspronkelijke familienaam, en de naam jood komt dus overeen met die van ‘uit Juda’. De senator, die kennis genomen had van de gegevens van de volkstelling van het jaar 14, kreeg de indruk, dat het huis van David geen betrekkingen onderhield met een niet meer dan imaginair te heten stam Juda, omdat ook al in de tijd toen het huis van David tot stand kwam een indeling naar stammen van de bevolking van een land waarvan ons de naam eigenlijk niet bekend is geworden niet verstandig werd geacht door de vorst.

the-watering-place-1777.jpg!xlMedium

Advertisements

in Japan gaat het doorgaans wat sneller in deze tijd, maar het blijft een robin hood

Shin Hanga (“New Prints”: 新版画)

right arrow Discussions on selected Shin hanga can be found below at Shin hanga Links.

 

Shinsui yuki no yoThe Shin Hanga (“new prints”: 新版画) — see linksbelow — movement extolled the virtues of the traditional ukiyo-e studio system, the so-called “ukiyo-e quartet” involving the artist, carver, printer, and publisher. Its philosophy was at odds with thesôsaku hanga (“creative print”) movement, which avidly supported the direct involvement of the artists in designing, engraving, and printing their own works.

At the center of the shin hanga movement was the publisher Watanabe Shôzaburô (1885-1962). Watanabe believed that shin hanga were not fukusei hanga (“reproduction prints”: 復製版画) as charged by the sôsaku hanga advocates, and that such prints were certainly “creative” as long as the artist could achieve the results he wanted with the assistance of craftsmen. In such a collaborative system the artist could benefit from the skills of the artisans in producing works of art in a medium he could not otherwise use so skillfully on his own. Artistic expression was therefore supported, not violated. In response to criticism, Watanabe began using the termshinsaku hanga (“newly created prints”) in 1921 to emphasize the creative aspects of the shin hangamethod.

The shin hanga movement flourished from around 1915 to 1942, though it resumed briefly from 1946 through the 1950s. Watanabe and other shin hangapublishers produced the works of both native Japanese artists and Western artists who created images in the Japanese manner. Their studios issued designs recalling the themes of traditional ukiyo-efiltered through a modern sensibility, with subjects such as landscapes and cityscapes, beautiful women, actor portraits, and nature prints. ©1999-2001 by John Fiorillo

*************************************************

# # # # # Indien een heer te Heemstede toegang heeft tot informatie van constructieve waarde en betekenis, dan vraagt hij niet eerst hoeveel hij eraan verdienen kan maar dan verstrekt hij diegenen die hem al zoveel goeds hebben gedaan met een grootmoedelijkheid van hart toegang tot deze beschikbare kennis. Hij is er reeds vanaf 22 jarige leeftijd mee bekend dat intelligentie niet een eigen verdienste is en al evenmin bedoeld is als koopwaar voor een markt van onbestendigheid die de onzekerheid alleen maar kan doen toenemen, een feitelijkheid waar de zetel van het kenvermogen dat gelegen is in het gebied waar ook de lever van den mens zijn plaats verkreeg, geen baat bij heeft. Ik zou de salarissen van topbestuurderen toch maar eens aan een andere beoordeling onderwerpen mede met het oog op de gevaren van leverkanker of een kanker van de pancreas, wat geen goede bedrijfsreklame zou betekenen.

En wat de samenleving aan zou moeten met een W.A. die wordt getroffen door een acute bipolaire depressie, men moet er maar niet aan denken maar meneer Buur heefrt hem gewaarschuwd. E.60.000,-  lijkt mij genoeg voor zo’n plezierig ambt. Paleis Noordeinde krijgt geen ander meubilair en er wordt ook niet een nieuw verfje over het houtwerk gelegd.

# # # In een duurzaam hernieuwd koninkrijk wordt de koninklijke functie niet langer beleefd als een materiele waarde. Een kind kan in deze de was al doen.

het Koninkrijk der Nederlanden 1813 – 2023 – een staat geen staat gelijk

Tower of Westerchurch, Amsterdam, Netherlands, Europe

de toren van de Westerkerk –
– wederhelft van het koninkrijk

Wellicht dat er een Amsterdammer aan is doodgegaan, dat zal misschien ook wel zo zijn, maar ‘Amsterdam huilt’, dat heb ik hier nog niet gehoord, dus wat het leed aangaat het zal wel even tegenvallen maar voorzover ik dat besef zit het in Amsterdam dan mee, en naar een waarom van zulke dingen is op de markt altijd wel vraag, en een begrafenisfonds op onze naam, ik schrik daar niet van terug. De uitvaart zal maandagmiddag plaatsvinden om 16.15 u. want ik moet er eerst nog een paar meer omleggen, en zo’n buitenkans als een bezoek van een van ijzer geheten barones dat moet je nemen zoals dat werd en wordt bedoeld, de intrede van het koninkrijk der engelen en het begin van uitzicht op verandering van zaken, de hoop van aunty Maggie wordt bewaarheid maar zij had het doorgaans al niet zo dikwijl mis en wat Thatcher wilde was daar de wet dus dat geldt hier al evenzo, en voor een aansluiting bij het Commonwealth is het nog niet te laat.

Ik wil op dit moment van aandacht waarschuwen voor een bewaarheidstelling van hetgeen bedoeld is als een bewerkelijke dichtkunst uitgeoefend in het Israël van die dagen en omgewerkt in de vertalingen van dat Europa door allen die moeite hadden met het te begrijpen van dat boek Jesaje, want in Europa ooit te mogen denken aan een ander dan die ene en de eerstgeborenen was zoveel als een vloeken in de kerk, en daarvoor werd men al verdoemd voordat dat strafbaar was. De radio kan voor meer doeleinden gebruikt worden dan alleen het voorlezen van een kerstboodschap of de aankondiging door de nieuwslezer dat de Engelse Troepen  zich klaarmaken voor een aanval op de waterlinies nabij Honselaarsdijk, en anders zal het wellicht Goejanverwellesluis zijn waar ik persoonlijk nog in ogenschouw heb genomen dat het oversteken van de rivier aldaar moet gelden, nog altijd, als een hele onderneming en dat het beter is volgens mijn gering militair inzicht de overkant maar niet op te zoeken want dat is een ander en onbekend gebleven land.

Wat het mij betreft, het moeten uitzoeken van de koninklijke staat van het eigen land, het is een onderneming waarin ik niet de eerstgeborene mag heten maar ik dan wel naar de vader geacht een familieverband te zijn aangegaan, en van deze mens die ik ten uitvoer breng in zijn vermogen van een vrije wil gevoegd bij een gezond stel hersenen, er kunnen niet geacht worden klachten te bestaan dat het alles zo lang duurt voordat de ongezonde stemming zijn verloop mag kennen, ik, die man, U hebt er vast wel van gehoord, een krentenbrood met in plaats van de bekende droge druifjes een zak drop erin,  mij aangaande getuigende dus, ik heb mijn zaakjes op orde en wat het God en Vader betreft, ik erken dat natuurlijk wel maar een té lang blijven hangen van de indruk die zich dan ook nog wil doen gelden in een geurige manier van vragen stellen, dat wordt vervelend voor een alleenstaand heer en al die indrukwekkendheid, het kaatst maar terug en mooi dat waar je dacht het een al opgelost te hebben het ander als gevolg zich ook aandient te zijn een groot probleem, wij dan, beste mensen van dat Europa van de zeven, wij kennen slechts een groot probleem: wat is ons buitenland?

Een kritische beschouwing van de feiten zoals weergegeven in de Nederlandse taal kan in deze uitkomst verschaffen, slechts wie zich wel eens met de litterator heeft verstaan terzake van het innemen van nog maar een konsumptie aan de toog van café ‘onder het Melkwoud’ hier ter stede Haarlem, die begrijpt van welk een wonder er dan sprake is, wanneer de rede de gulden tomen ter hand wil nemen en uytterzee zijn uytgespreide pruik van levend goud wil beuren (vrij naar P.C. Hooft), in het Muyderslot gebeurde het wel meer dat er besloten werd tot het hernemen van de weg ten leven door een nieuw markant politicus, maar heel erg blij was men daar dan niet mee,  in het boek van de profeet wordt al evenzo melding gemaakt van een knecht die weliswaar iets goeds uit richt maar waarvoor hij niet bedankt zal worden. Ik bedoelde slechts te mogen zeggen, dat het nimmer zo is geweest dat dat Europa in welke vorm ook een buitenland heeft gekend, voor de ware Europeaan vormt het begrip ‘buitenland’ slechts een vage herinnering uit een ver verleden, en in het geval van Nederland of de Republiek ging het al snel om onze overzeese gebiedsdelen, en dat moge dan in het heden dat ik  mij stel als werkgebied de wijngaard zijn des Heren, waar het ons land gegeven is zijn werken in te doen, het zal niet louter investeren worden maar er kan gedacht worden aan meer vruchtgevende  zaken als daar zijn een oogst van wat er nu al is.

Regeren blijft vooruitzien, wij willen graag kennis vergaren van de dingen die verband hielden met de in de titel gestelde jaartallen en of ik dat kan halen in het bereik van ons begripsvermogen, ook die op jaren raakt moet aan de toekomst denken al is deze slechts bekend te worden als zijn naam. Wie eerder leefde had zich ook een toekomst weten te verschaffen, dus die later komt zal in eerste instantie de hekken moeten sluiten en verder zie ik wel.

Tropenmuseum Royal Tropical Institute Objectnu...

Tropenmuseum Royal Tropical Institute Objectnumber A-6371b Diorama van dansende en musicerende Bo (Photo credit: Wikipedia)